Na današnji dan prije 27 godina prvi put su se oglasile sirene za vazdušnu opasnost i označile početak bombardovanja. 24. marta 1999. godine počelo je NATO bombardovanje koje je iza sebe ostavilo traume, strah, pustoš i tragedije koje se ne smiju zaboraviti.
24. marta 1999. godine počelo je NATO bombardovanje koje je iza sebe ostavilo traume, strah, pustoš i tragedije…
“Pravo jačeg i tada kao i sada, zapravo jeste jedini zakon”
Ovim povodom oglasila se i Jelena Karleuša, koja je na društvenim mrežama napisala otvoreno pismo na godišnjicu rata koji ne smije da se zaboravi.
– Na današnji dan pre 27 godina, počelo je zločinačko bombardovanje Srbije od strane NATO alijanse. Razlozi su danas čitavom svetu više nego jasni: otimanje Kosova i pravljenje velike vojne baze. Srbija, kao uostalom i sve zemlje koje se danas bombarduju a čitav svet nemo posmatra, nije imala šansu. Pravo jačeg i tada kao i sada, zapravo jeste jedini zakon – napisala je Jelena i dodala:
Skrinšot/Fejsbuk
– Bombardovanje Srbije i otimanje Kosova otvorilo je svetsku Pandorinu kutiju i posledice tog bezakonja gledamo danas. U ime sećanja na hiljade žrtava među kojima su bila i deca, ponosna sam na moj narod, koji je kroz istoriju i velike ratove uvek pokazivao ogromnu hrabrost i volju da se odupre neprijateljima. Kosovo je Srbija, živela Srbija – napisala je Jelena.
U jeku NATO bombardovanja muzika nije utihula
Početkom proljeća 1999. godine, dok su sirene za vazdušnu opasnost parale noć i dok su mostovi, fabrike i zgrade nestajali u dimu, Beograd je živio jedan neobičan, prkosan kulturni život.
U jeku NATO bombardovanja, muzika nije utihnula – naprotiv, postala je glas otpora, zajedništva i potrebe da se sačuva makar dio normalnosti.
Na trgovima, u parkovima i improvizovanim binama širom grada, organizovani su koncerti koji su okupljali hiljade ljudi. Najpoznatiji među njima održavani su na otvorenom, često u blizini potencijalnih meta, što je njihov simbolički značaj činilo još snažnijim. Građani su dolazili uprkos opasnosti, noseći transparente, svijeće i inat koji se teško može opisati. Muzika je tada bila više od zabave – bila je poruka da život ne staje.
Zajedništvo
Umjetnici su nastupali gotovo svakodnevno, bez velike produkcije, često uz minimalne tehničke uslove. Ipak, energija publike nadoknađivala je sve nedostatke.
Pjevalo se uglas, ponekad i glasnije nego što bi razglas mogao da podnese.
Između pjesama, slali su se apeli za mir, ali i poruke solidarnosti i dostojanstva. Nije bilo podjele na žanrove ni generacije – rok, pop, folk i alternativna scena našli su zajednički jezik u trenutku kada je to bilo najpotrebnije.
Jelena Karleuša usred bombardovanja pjeva
Karleuša je bila jedna od najredovnijih pjevača na okupljanjima, pokušavajući da uz pjesmu i “dobro raspoloženje” da narodu snage i nade koja je bila neophodna za opstati u najtežim danima.
Koncerti su imali i snažnu psihološku ulogu.
U atmosferi neizvjesnosti, oni su pružali osjećaj zajedništva i privremeni bijeg od straha. Ljudi su se držali zajedno, razgovarali, pjevali i makar na nekoliko sati zaboravljali na zvuke eksplozija koji su odjekivali u daljini. Upravo ta potreba za bliskošću i normalnošću činila je ove događaje posebnim i duboko emotivnim.
Danas, sa vremenske distance, koncerti iz 1999. godine ostaju upamćeni kao jedinstven primjer kulturnog otpora. Oni nisu mogli da zaustave razaranje, ali su uspjeli da očuvaju duh grada. U vremenu kada su mnoge stvari bile van kontrole, muzika je bila ono što su ljudi mogli da podjele, razumiju i sačuvaju. Beograd je tada pokazao da čak i pod bombama – pjesma može biti jača od straha, prenosi Kurir.
