BEOGRAD – Poslije duge i teške bolesti u Beogradu je preminuo Dušan Vesić, književnik, rok kritičar, novinar, muzički producent i reditelj, jedan od najznačajnijih hroničara jugoslovenske rok scene. Imao je 66 godina.
Vijest o Vesićevoj smrti na društvenim mrežama potvrdila je njegova dugogodišnja saradnica i prijateljica Sandra Rančić, prenosi “Hedlajner”.
Vesić je rođen 27. oktobra 1959. godine u Beogradu, a kako je sam za sebe volio da napominje, kao klinac je želio da bude vozač tramvaja, ali je taj plan propao kobnog junskog dana 1972. godine u Tučepima, kada je budžet za sladoled svjesno potrošio na ulaznicu za koncert grupe “Pro arte”.
Od tog trenutka muzika je postala njegova najveća fascinacija.
Od rok kritičara do hroničara jedne epohe
Vesić je pripadao generaciji novinara koja jugoslovenski rok nije posmatrala naknadno, iz istorijske perspektive, već ga je pratila dok se stvarao.
Od kraja sedamdesetih i tokom osamdesetih godina pisao je o muzici i pratio izvođače i pojave koje će kasnije postati nezaobilazan dio kulturne istorije ovih prostora.
Radio je intervjue i tekstove za časopise “Zdravo!”, “Rok”, “Pop rok”, “Itd”, “Ćao”, a kasnije je bio rok kritičar listova “Politika”, “Duga”, “Jež” i “Džuboks”.
Bio je urednik domaće scene u časopisima “Rok” i “Pop rok”, a od 1992. do 1995. godine direktor festivala zabavne muzike “Beogradski šlager – Menadžer”.
Poslije jedne sportske povrede koja ga je trajno odvojila od sviranja bubnjeva, kratko je studirao istoriju, a potom se posvetio izučavanju fenomena jugoslovenske popularne muzike.
Tokom karijere radio je na različitim poslovima. Puštao je muziku na školskim plesovima, pjevao prateće vokale na pločama grupa “Krvna grupa” i “Plavi orkestar”, radio kao trgovački putnik i prodavao izdanja Hanke Paldum i “Vatrenog poljupca” za “Sarajevo disk”.
Jedno vrijeme bio je izvršni producent i menadžer Marine Perazić, muzički producent grupe “Instant karma”, organizator rok koncerata, a birao je i muziku za šestostruki CD boks-set “Sedamdesete” izdavačke kuće “Kroacija Rekords”.
“Rokovnik” kao dokument jednog vremena
Od sredine devedesetih godina Vesić se sve više posvećivao videoprodukciji i dokumentarnom radu.
Njegovo možda najambicioznije televizijsko djelo bio je kultni dokumentarni serijal “Rokovnik”, koji je kroz 40 epizoda ispričao istoriju jugoslovenskog rokenrola.
Kasnije je realizovao seriju i dokumentarni film “EKV – Kao da je bilo nekad”, posvećene grupi “Ekaterina Velika”, jednom od ključnih sastava beogradskog i jugoslovenskog novog talasa.
Autor je i dva televizijska filma o Bajagi, a veliki dio njegovog kasnijeg rada bio je posvećen dokumentovanju ljudi, bendova i fenomena koji su obilježili popularnu kulturu bivše Jugoslavije.
Knjige o “Bijelom dugmetu”, Magi i novom talasu
Vesić, međutim, nije bio značajan samo zato što je decenijama pisao o rok muzici. Posebno mjesto stekao je jer je iskustvo neposrednog učesnika muzičke scene kasnije pretvorio u dokumentaristički i publicistički rad.
Bio je blizu ljudima i događajima o kojima je pisao, ali je s vremenskim odmakom pokušavao da rekonstruiše širu sliku jednog kulturnog razdoblja.
Upravo je spoj ličnog svjedočanstva, novinarskog iskustva i naknadnog istraživanja obilježio njegove knjige o nekim od najvažnijih fenomena jugoslovenske rok kulture. O “Bijelom dugmetu” objavio je knjigu “Šta bi dao da si na mom mjestu”(laguna), koja se smatra jednom od najznačajnijih biografija ovog benda.
Posebno zapažena bila je njegova biografija Margite Stefanović, klavijaturistkinje “Ekaterine Velike”, pod nazivom “Magi – Kao da je bila nekad(Laguna).
Pišući tu knjigu, Vesić je naglašavao da se služio istoriografskim pristupom, upoređivao svjedočanstva i provjeravao dostupne izvore.
Knjiga je nastala u vrijeme kada se ime Margite Stefanović često nepravedno provlačilo kroz stranice srpske tabloidne štampe, pa je Vesić nastojao da sačuva njen lik i djelo od senzacionalizma i zaborava.
Hroničar novog talasa
Veliki dio njegovog kasnijeg rada bio je posvećen i generaciji novog talasa.
U knjizi “Bunt dece socijalizma”(Laguna), vratio se razdoblju čiji je svojevremeno bio neposredni svjedok – nastanku i usponu scene koja je krajem sedamdesetih i početkom osamdesetih iz temelja promijenila popularnu kulturu u Jugoslaviji.
Knjiga je po objavljivanju privukla veliku pažnju širom regiona i vremenom stekla status jednog od značajnijih svjedočanstava o novotalasnoj generaciji.
Vesić je tako pripadao rijetkoj grupi autora koji su o jednoj kulturnoj epohi mogli govoriti iz dvije perspektive – kao novinari koji su bili tu dok se dešavala i kao hroničari koji su decenijama kasnije pokušavali da utvrde šta je od nje ostalo i zbog čega je bila važna.
Njegovim odlaskom rok kultura prostora bivše Jugoslavije izgubila je jednog od svojih najupornijih čuvara pamćenja.
Iza Dušana Vesića ostaju tekstovi, knjige, filmovi i desetine sati dokumentarnog materijala – zapis o generaciji i sceni čiji je i sam bio dio.
“Nedostajaćeš mi više od roditelja”
Od Vesića se oprostila i njegova dugogodišnja saradnica i prijateljica Sandra Rančić.
“Nedostajaćeš mi više od roditelja. Sve što danas jesam, naučila sam od tebe. Do sljedećeg susreta tamo gdje nema tuge, zbogom Vesilije. Vječna ti slava i hvala”, napisala je Rančićeva povodom njegove smrti.
